Obsessie

Daar liep hij, verdrietig en vastberaden, weg uit mijn leven. Ik voelde niks. Ik dacht, hij komt toch wel terug, dat moet wel. Maar hij kwam niet terug.

Ik had mezelf weer in een afhankelijke situatie gemanoeuvreerd. Ik had me zo vereerd gevoeld toen die knappe man die iedereen kon krijgen zo’n werk van me maakte. Dat hij al een relatie had negeerde ik voor het gemak maar even. Dat hij zich nooit helemaal gaf zag ik als een uitdaging. En bovendien vond ik het zelf ook wel een prettig idee dat ik elk moment weg kon om een serieuze relatie aan te gaan met een goede man. Behalve dat goede mannen me altijd zo snel verveelden dan. Ik kon helemaal versmelten met deze man. In de bubbel van ons samenzijn stond de tijd stil. Ik dacht dat het liefde was, maar misschien was het meer een obsessie. Ik was er meestal zo gestressed over, dat ik pas weer rustig kon ademen als ik bij hem was.

Later viel het niet mee om een echt grotemensenhuwelijk te hebben, met kinderen en verantwoordelijkheden. Niks bubbel, niks passie. Ik voelde me opgesloten en verlangde terug naar de spannende tijden van vroeger, maar hoe zeg je zoiets?

Door mezelf elke dag met Reiki te behandelen leer ik te voelen waar ik echt blij van word. Ik vind de moed om me uit te spreken. Ik ben open over mijn verlangens. En dat levert een nieuwe vorm van liefde op: onvoorwaardelijk.

3 thoughts on “Obsessie”

  1. Intens verdrietig liep ik een jaar of vijftien geleden naar Leiden Centraal terug om daar uiteindelijk in de vertrekkende trein als een volleerd drama queen in huilen uit te barsten. Ik was zojuist bij een prachtige huwelijksvoltrekking vertrokken. Mijn leed had niets met misgunning te maken, maar alles met geluk. Zichtbaar geluk. En dat was mooi, maar heftig. Het maakte zonder omhaal en in al zijn banaliteit pijnlijk duidelijk wat ik nog steeds niet gevonden had, maar waar ik wel hartstochtelijk naar verlangde.
    Nu, jaren later, wordt duidelijk dat niet altijd alles meteen is geworden wat het toen leek te zijn. Zoals dat gaat en misschien zelfs wel hoort te gaan.
    Op het station bleek ik – oh symboliek! – nog in een verkeerde trein te zijn gestapt. Maar ook dat kwam goed. Nieuwe mensen, nieuwe verlangens, nieuwe levensenergie en nieuwe wegen.
    Voortschrijdend leven, mooi hoor.

    x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *